پایایی یک وسیله
اندازه گیری عمدتا به ثبات و دقت نتایج حاصل از آن اشاره می کند. کاپلان و ساکوزا
(2001) گفته اند” پایایی به دقت، اعتماد پذیری، ثبات، یا تکرار پذیری نتایج
آزمون اشاره می کند” رابطه بین روایی و پایایی از این قرار است که یک آزمون
باید پایا باشد تا بتواند روا باشد.

روش های تعیین
پایایی

روشهای تعیین
پایایی متنوع اند و ما آنها را با استفاده از پیشنهادهای ایبل (1972) ویرسما و
جورس (1990)، مرفی و دیود شوفر (1994) و هوگان (2007) به شرح زیر دسته بندی می
کنیم:

روش پایایی
مصححان یا مشاهده کنندگان

روش بازآزمایی

روش فرمهای موازی

روش های همسانی
درونی

پایایی بین
مصححان

منظور از مصححان
در اینجا دو یا چند نفری هستند که برگه های آزمون را تصحیح می کنند یا رفتار و
فرایندها را مورد مشاهده قرار می دهند، یا محصولات یا فراورده های رفتار را درجه
بندی می کنند.

همبستگی بین
نمرات مصححان مختلف شاخص پایایی مصححان محسوب می شود. هر چه میزان توافق بین
مصححان یا نمره گذاران بیشتر باشد این نوع پایایی نیز بیشتر است ضریب همبستگی بزرگ
بین نمرات مصححان مختلف میزان توافق نظر آنان را نشان می دهد.