روایی
اصطلاحی است که به هدفی که آزمون برای تحقق بخشیدن به آن درست شده است اشاره می
کند. لین و گراند(2000) روایی را به صورت ” یک ارزشیابی از کفایت و مناسبت
تفسیرها و استفاده های نتایج سنجش” تعریف کرده اند . کاپلان و ساکوزو گفته
اند ” روایی رامی توان به صورت توافق بین نمره آزمون و کیفیتی که قرار است
اندازه بگیرد تعریف کرد” بنا بر آنچه گفته شد، آزمونی دارای روایی است که
برای اندازه گیری آنچه مورد نظر است کافی و مناسب باشد.

روایی
را می توان به سه دسته روایی محتوایی، ملاکی و سازه را نشان می دهند. روشهای تعیین
روایی محتوایی و روایی صوری که مشتق روایی محتوایی است به روشهای قضاوتی معروفند و
در آنها خود ابزار اندازه گیری مورد قضاوت و داوری واقع می شود.

روشهای
تعیین روایی ملاکی ( روایی پیش بینی و روایی همزمان) و روایی سازه  روشهای تجربی نامیده می شوند زیرا در آنها
ماهیت پاسخهایی که به سئوالهای آزمون داده می شود 
مورد بررسی قرار میگیرد.( آندرون و بورک،2001)

روایی
محتوایی به این مطلب اشاره می کند که نمونه سئوالهای مورد استفاده شده در یک آزمن
تا چه حد معرف کل جامعه سئوالاتی است که می توان از محتوا یا موضوع مورد نظر تهیه
کرد.روش تعیین روایی محتوایی

هیچ
گونه روش آماری برای تعیین ضریب روایی محتوایی وجود ندارد. در عوض برای تعیین
روایی محتوایی یک آزمون از قضاوت متخصصان در این باره که سوالهای آزمون تا چه حد
میزانی معرف محتوا و هدفهای برنامه یا حوزه محتوایی هستند استفاده می شود. با این
حال ” قضاوت های مربوط به روایی محتوایی نه قطعی هستند و نه نهایی، آزمونها
از سطوح مختلف روایی بخوردارند و متخصصان در قضاوتهای خود همیشه با هم توافق نظر
ندارند” (مرفی و دیوید شوفر،1994، ص 110)

منبع: کتاب ” اندازه گیری، سنجش و ارزشیابی آموزشی” نوشته ” دکتر علی اکبر سیف”