1-    
داده ها به صورت تصادفی انتخاب و توزیع شده اند. همچنین مشاهدات باید
مستقل از همدیگر باشند. این بدین معناست که آزمون خی دو را نمی توان باری
داده های همبسته مانند داده های قبل – بعد، داده های جفتی، داده های پانل و
… به کار برد.

2-     آزمون خی دو بدون توزیع است و داده های آن از فرض توزیع نرمال پیروی نمی کنند.

3-     آزمون خی دو هیچ پیش
فرضی در خصوص سطح سنجش متغیرها ندارد و برای هر نوع متغیری اعم از اسمی،
ترتیبی و فاصله ای قابل استفاده است. البته یادآوری می کنیم که بینترین
استفاده این آزمون برای متغیرهای اسمی و ترتیبی است و تنها مورد استفاده آن
برای داده های کمیف زمانی است که یک متغیر اسمی و دیگری فاصله ای یا نسبی
باشد (در چنین حالتی، از شاخص اتا استفاده می کنیم).

4-     در این آزمون، فرضیه فاقد جهت است. یعنی خی دو این فرض را آزمون می کند که دو متغیر تنها بر حسب شانس با یکدیگر ارتباط دارند.

5-     فراوانی های مورد انتظار، نباید در هیچ خانه ای صفر باشد.

6-     این ازمون نسبت به
حجم نمونه حساس است. یعنی برای نمونه های کمتر از 50 جواب نمی دهد و باید
به جای آن از آزمون کولموگروف – اسمیرنف دو نمونه ای استفاده کرد. استفاده
از این آزمون برای نمونه های کمتر از 50، باعث خطای نوع دوم می شود.

7-     فراوانی مورد انتظار هیچ خانه ای نباید کمتر از یک باشد

8-     فراوانی مورد انتظار
بیش از 20 درصد خانه ها نباید کمتر از 5 باشد. در صورت مشاهده چنین حالتی،
یا باید سطرها و ستون ها را در هم ادغام کرد تا فراوانی های مورد انتظار
بزرگتر از 5 شودند یا این که آزمون ناپارامتری کولموگروف – اسمیرنف تک
نمونه ای را استفاده کرد.